Antonio Palacios

 

Arquitecto nado en Porriño (Pontevedra) o 8 de xaneiro de 1876. A contorna da súa nenez, da súa época de estudante de bacharelato condicionará enormemente a sensibilidade do que sería expresionista e monumentalista arquitecto: as canteiras graníticas de pedra gris e rosada dos lugares de Atios e Budiño, os grandes monumentos do Metalítico galego, as catedrais-fortalezas fronteirizas entre Portugal e Galicia, castelos e pazos, as contornas axardinadas e o urbanismo do Barroco.... serán algunhas das experiencias aprendidas ás que se sumarán outros achados até construír un estilo propio fácil de identificar.
 
Madrid ofrécelle a oportunidade de estudar Enxeñaría, que enseguida abandonará para dedicarse de cheo á arquitectura. Os primeiros pasos de arquitecto realízaos Palacios á beira do seu profesor de Historia da Arquitectura Ricardo Velázquez Bosco. Desde entón asóciase co seu compañeiro Joaquín Otamendi Machimbarrera, iniciando con gran impacto unha importante entrada no mundo da arquitectura; ambos se presentan a varios concursos; así, en 1902 obteñen o premio polo Proxecto de Ponte Monumental para Bilbao, en 1903 polo Proxecto de Gran Casino para Madrid, en 1904 polo proxecto de Ponte Monumental sobre o Urumea en San Sebastián, e en leste mesmo ano o premio para o Palacio de comunicacións na madrileña Praza da Cibeles.
 
Vivendas unifamiliares, casaróns, grandes oficinas como os talleres do I.C.I. en Madrid, o Proxecto de Monumento ás Cortes, de Cádiz, o madrileño banco de Biscaia, a Casa do Conde Bugallal, os fornelos das estacións do Metro en San Luís, as Cocheiras de Catro Camiños, obras destruídas na actualidade ou fortemente modificadas.
 
Merece destacarse o proxecto de edificio para a Sociedade de Autores (1923).
 
O prestixio do arquitecto de Porriño aumenta: imparte clases na Escola de Arquitectura e segue realizando encargos como a Casa do doutor Rei na rúa Virito, e a de Agustín Manso na Glorieta de Quevedo, ambas as en Madrid; a Casa Escoriaza en Hondarribia, os Laboratorios Rei na rúa Martínez Campos de Madrid, o Sanatorio da Fuenfría en Cercedilla, o panteón da Familia Fernández Aguilera, no cemiterio de San Isidro de Madrid, o proxecto de urbanización da Alcazabilla de Málaga, 1927-32.
 
 
As vacacións de Antonio Palacios están entre Málaga e Galicia, á que acode con bastante frecuencia, recibindo gran cantidade de encargos, a maioría obras relixiosas, chalés para amigos e edificios públicos, que el proxecta sen recibir compensación algunha en moitos casos. Así, en 1907 deseña a fonte do Santo Cristo da súa vila natal, na que segue a tradición popular das fontes galegas. En 1909 recibe o encargo para realizar o Pavillón do Recreo Artístico e Industrial para a Mostra de Santiago e que correría a sorte de moitas outras edificacións ao estilo corte modernista, a destrución. Un ano despois realiza o proxecto para as Escolas Fernández Areal de Porriño.
 
Polo 1911 fai o proxecto do Palacio Cooperativo da revista Vida Galega, un ano despois realiza o proxecto para a Virxe da Rocha, en Baiona.
O balneario de Mondariz encárgalle a Fonte. Tamén se lle encarga para este novo proxecto turístico o Novo Hotel, que quedará incompleto. Por estes mesmos anos realiza o Concello de Porriño.
 
En 1925 reemprende un vello proxecto, é o do teatro Rosalía de Castro en Vigo, despois García Barbón. Unha das grandes obras de Antonio Palacios para Galicia será o Templo Votivo Mar en Panxón, proxectado entre 1932 e 1937.
 
En ocasións o colosalismo de Palacios redúcese a graciosas interpretacións con recordos populares, como a Ermida da praia do Vao en Vigo. Encárgaselle o templo de Beira-Cruz do Carballiño. Palacios visita as obras, aconsella ao construtor, anima ao promotor e orienta aos obreiros, visita as canteiras graníticas e de lousa da zona e selecciona os materiais, pero a enfermidade impedirá os seus desprazamentos desde a súa casa do Plantío, onde intermitentemente recibe e anima aos promotores, que atravesan penosas dificultades económicas: escasea o cemento polas numerosas obras en encoros, falta o transporte, problema de combustible, etc...
 
Palacios faleceu na súa casa do Plantío o 27 de outubro de 1945 e foi enterrado na Sacramental de San Lorenzo de Madrid.