Neira Vilas

 

Naceu en Gres (Vila de Cruces, Pontevedra) en 1928. Como fillo de familia campesiña humilde traballa no campo desde neno, realiza estudos de Comercio e en 1949 emigra a Arxentina, en cuxa capital, Buenos Aires, percorre os traballos máis dispares e paulatinamente entra en contacto coa cultura galega e os seus intelectuais exiliados, o que lle fará tomar conciencia da realidade de Galicia.
 
Na obra narrativa de Neira Vilas, é preciso distribuír os seus textos en dous conxuntos, segundo localícense en Galicia ou na emigración americana. Dentro do primeiro convén distinguir as obras de protagonismo infantil e adulto. Aquel constitúeno Memorias dun neno labrego, Cartas a Lelo e Aqueles anos do Moncho.
 
A narrativa do campo galego de protagonismo adulto iníciase con dous libros de contos publicados con varios anos de diferenza: Xente non rodicio (1965) e A muller de ferro (1969). A terceira obra deste grupo é Querido Tomás (1980). Ao metagénero da narrativa da emigración Neira Vilas achega tres obras: Camiño bretemoso (1967), Historias de emigrantes (1968) e Remuíño de sombras (1973).
 
Dúas obras teñen un carácter especial, Lareira (1973) e Nai (1980). Ambas están cosntruidas por pequenas unidades sen valor narrativo, nas que Neira desprega toda a súa gran capacidade expresiva, logrando unha prosa de alto valor poético. Outra cara da actividade literaria do novelista galego constitúena os seus libros para nenos: Ou espantallo amigo (1971), Ou cabaliño de buxo (1971) e A marela Taravela (1974).
 
Con Galegos non golfo de México (1980) Neira Vilas realiza unha achega de gran interese á historia da emigración. A súa poesía móvese dentro do que se coñece como poesía social ou de testemuño, neste caso comprometida co destino de Galicia.